کلافه

بنشینیم یک دل سییییر گریه کنیم از این حجم دلتنگی.زیاد نمیخواهم فقط ده سال عقب گرد کنیم کافیست.میدانید آدم ها برگه کاغذ نیستند بنویسیمشان و بعد از مدتی دور بیاندازیم.گفته بود نهال های کوچک بکار که اگر روزی درخت های بزرگت را نداشتی به بار نشسته باشند...من درخت جوان نمی خواهم.من همان درخت پیر ریشه دار را می خواهم اگر بعضی برگ هایش از بی حواسی من خشکید و سبز هم نبود اشکالی ندارد،هرس میکنم جوانه میزند...من از اینکه ببینم تنه اش بالا می رود و محکم تر می شود کیییف میکنم...

*پیچک تنهایی*...